słownik Polsko-Szwedzki »
koniec w języku po szwedzku
| Polski | Szwedzki |
|---|---|
| koniec chwila, w której jakaś czynność nie jest już dłużej wykonywana | |
| koniec miejsce, w którym nastąpił koniec (1.2) ruchu | |
| koniec okoliczności końca (1.2) | |
| koniec ostatni fragment, część podłużnego przedmiotu, czubek | slut [~et; pl. ~] |
| koniec końców (związek frazeologiczny) ostatecznie | |
| koniec świata (potocznie, potoczny) miejsce bardzo odległe | |
| koniec świata chwila, w której zostanie zniszczona Ziemia, zginą wszyscy ludzie; w chrześcijaństwie i innych religiach: Sąd Ostateczny; | |
| koniecznie adverb bezwzględnie, absolutnie | nödvändigtvisadverb |
| konieczność noun | lovsubstantiv |
| konieczność noun coś, czego nie można uniknąć | nödvändighet [~en ~er]substantiv |
| konieczny adjective taki, który dotyczy konieczności; jest nieunikniony lub niezbędny | nödvändig [~t ~a]adjektiv |
| pod koniec | |
| wiązać koniec z końcem verb | hanka [~de ~t]verb |
| wiązać koniec z końcem dawać radę finansowo |
