Engels-Nederlands woordenboek »

disruptive betekenis in Nederlands

EngelsNederlands
disruptive (causing disrupt or unrest)
adjective
[UK: dɪs.ˈrʌp.tɪv]
[US: ˌdɪs.ˈrəp.tɪv]

onrustwekkendbijvoeglijk naamwoord

storendbijvoeglijk naamwoord

Zoek geschiedenis