Polska | Svenska |
---|---|
wiąz (dendrologia, drzewoznawstwo, dendrologiczny, drzewoznawczy) Ulmus L., drzewo lub krzew strefy umiarkowanej, należące do rodziny wiązowatych; noun | alm [~en ~ar]substantiv |
wiązadło (anatomia, anatomiczny) błona lub pasmo wytrzymałej tkanki łącznej łączące kości między sobą lub wzmacniające ruchome połączenia między kośćmi (stawy) noun | bindning [~en ~ar]substantiv |
wiązadło (pospolicie) coś, co służy do wiązania noun | kabel [~n kablar]substantiv |
wiązanie (budownictwo) sposób ułożenia kamieni lub cegieł w murze; noun | stomme [~n stommar]substantiv |
wiązanie kowalencyjne (chemia, chemiczny) rodzaj wiązania chemicznego; | |
wiązanka noun pęk związanych razem kwiatów | bukett [~en ~er]substantiv |
wiązać splatać, tworząc węzeł | binda [~n, bindor] |
wiązać verb splatać, tworząc węzeł | knyta [knöt, knutit, knuten knutet knutna, pres. knyter]verb |
wiązać koniec z końcem verb | hanka [~de ~t]verb |
wiązać koniec z końcem dawać radę finansowo | |
wiązka noun pewna liczba jednakowych, zwykle podłużnych przedmiotów, ułożonych razem i związanych; | bunt [~en ~ar]substantiv |
wiązówka błotna (botanika, botaniczny) Filipendula ulmaria L., gatunek leczniczej i ozdobnej byliny z rodziny różowatych; noun | älggräs [~et; pl. ~]substantiv |
holenderska choroba wiązu noun | almsjuka [~n]substantiv |
kraj związkowy (administracja) (geografia, geograficzny) (politologia, polityka, politologiczny, polityczny) nazwa części składowej federacji w Niemczech i Austrii; noun | delstat [~en ~er]substantiv |
nawiązywać noun o relacjach wytwarzać obustronnie pozytywne więzi | ryck [~et; pl. ~]substantiv |
nawiązywać verb przyczepiać wiązaniem coś do czegoś | bifoga [~de ~t]verb |
nawiązywać verb przywoływać jako wzór | hänvisa [~de ~t]verb |
nawiązywać verb zaczynać lub wznawiać kontakt, stosunki | etablera [~de ~t]verb |
obowiązany mający obowiązek do robienia czegoś | |
obowiązany adjective mający obowiązek do robienia czegoś | pliktig [~t ~a]adjektiv skyldig [~t ~a]adjektiv |
obowiązek noun nakaz, konieczność wykonania czegoś, czasami też pod groźbą kary | plikt [~en ~er]substantiv åliggande [~t ~n]substantiv |
obowiązek szkolny (edukacja, edukacyjny) wymóg poddania się procesowi edukacji powszechnej; noun | skolplikt [~en]substantiv |
obowiązkowo (potocznie, potoczny) bez względu na cokolwiek adjective | ovillkorlig [~t ~a]adjektiv |
obowiązkowy adjective będący czyimś obowiązkiem | obligatorisk [~t ~a]adjektiv |
obowiązujący adjective | gällandeadjektiv |
obowiązywać verb być czyimś obowiązkiem, obejmować kogoś mocą prawną | angå [-gick, -gått, pres. -går]verb förplikta [~de ~t]verb gälla [gällde gällt]verb |
obowiązywać być powszechnie uznanym prawem, zasadą, zwyczajem | |
obowiązywać verb być powszechnie uznanym prawem, zasadą, zwyczajem | gälla [gällde gällt]verb råda [rådde, rått, rådd, n. rått, pres. råder]verb |
podwiązka noun opaska lub taśma elastyczna podtrzymująca pończochę, skarpetkę; | strumpeband [~et; pl. ~]substantiv |
powiązanie (rzeczownik odczasownikowy) od powiązać noun | förbindelse [~n ~r]substantiv |
powiązany adjective mający związek z czymś; zależny od czegoś | besläktad [besläktat ~e]adjektiv |
powiązany adjective mający związek z kimś; będący w kontakcie z kimś; zależny od kogoś | besläktad [besläktat ~e]adjektiv |
powiązać noun połączyć jedno z drugim za pomocą węzła | anknytning [~en ~ar]substantiv |