Polnisch-Deutsch Wörterbuch »

prawo bedeutet auf Deutsch

PolnischDeutsch
prawo (prawo, prawoznawstwo, prawniczy, prawoznawczy) przywilej, zezwolenie na coś;
noun

das Recht [des Recht(e)s; die Rechte]Substantiv

prawo (prawo, prawoznawstwo, prawniczy, prawoznawczy) zbiór przepisów, zezwoleń, obowiązków, przywilejów oraz kar związanych z ich nieprzestrzeganiem;
noun

Recht | GesetzSubstantiv

prawo autorskie phrase

das Urheberrecht [des Urheberrecht(e)s; die Urheberrechte]Phrase

prawo człowieka phrase

das Menschenrecht [des Menschenrecht(e)s; die Menschenrechte]Phrase

prawo do opieki nad dzieckiem noun

die Obsorge [der Obsorge; —]Substantiv

prawo działania mas

Massenwirkungsgesetz

Prawo i Sprawiedliwość (politologia, polityka, politologiczny, polityczny) nazwa jednej z czeskich narodowo-konserwatywnych partii politycznych;
noun

Recht und GerechtigkeitSubstantiv

Prawo i Sprawiedliwość (politologia, polityka, politologiczny, polityczny) nazwa jednej z polskich konserwatywno-chadeckich partii politycznych;
noun

Recht und GerechtigkeitSubstantiv

prawo jazdy (motoryzacja) dokument potwierdzający umiejętności jego posiadacza do prowadzenia pojazdów mechanicznych, wydawany przez odpowiednie organy państwowe;
noun

Führerschein | FührerausweisSubstantiv

prawo jest po to, aby je omijać przysłowie wyrażające pogląd, że czasami można nie przestrzegać przepisów prawa

jedes Gesetz können umgehen werden

prawo karne (prawo, prawoznawstwo, prawniczy, prawoznawczy) zespół norm prawnych zawierających zakazy i nakazy, których naruszenie jest karalne;
noun

das Strafrecht [des Strafrecht(e)s; —]Substantiv

prawo międzynarodowe (politologia, polityka, politologiczny, polityczny) (prawo, prawoznawstwo, prawniczy, prawoznawczy) zbiór norm regulujących stosunki pomiędzy państwami, a także z innymi uczestnikami stosunków międzynarodowych;
noun

das Völkerrecht [des Völkerrecht(e)s; —]Substantiv

prawo Moore’a

mooresches Gesetz

prawo niepisane noun
prawo zwyczajowe

ungeschriebene RegelSubstantiv

prawo pierwszej nocy noun
w feudalnej Europie i u niektórych ludów pierwotnych: prawo spędzenia z żoną wasala lub poddanego jej nocy poślubnej;

ius primae noctisSubstantiv

prawo publiczne (prawo, prawoznawstwo, prawniczy, prawoznawczy) gałąź prawa zawierająca normy prawne, których zadaniem jest ochrona interesu publicznego;
noun

das öffentliches Recht [des öffentlichen Rechts; —]Substantiv

prawo ziemi (prawo, prawoznawstwo, prawniczy, prawoznawczy) prawo mówiące o nabywaniu obywatelstwa (lub innych praw) przez osobę, która urodziła się na danym terenie (na terenie obowiązywania prawa)
noun

TerritorialprinzipSubstantiv

prawo zwyczajowe (socjologia, socjologiczny) zbiór stosowanych norm prawnych ukształtowanych w toku historii i uważanych przez jakąś społeczność lub grupę za obowiązujące;
noun

das Gewohnheitsrecht [des Gewohnheitsrechts; —]Substantiv

prawo łowieckie phrase

das Jagdrecht [des Jagdrechts; die Jagdrechte]Phrase

prawodawca (prawo, prawoznawstwo, prawniczy, prawoznawczy) lub (historia, historyczny, historycznie) osoba lub instytucja, która ustanawia prawa albo doprowadziła do ich spisania i kodyfikacji
noun

der Gesetzgeber [des Gesetzgebers; die Gesetzgeber]Substantiv

prawodawstwo noun

die Gesetzgebung [der Gesetzgebung; die Gesetzgebungen]Substantiv

prawomocny (prawo, prawoznawstwo, prawniczy, prawoznawczy) posiadający moc prawną
adjective

rechtskräftigAdjektiv

prawopis noun

die Orthographie [der Orthographie; die Orthographien]Substantiv

praworządnie adverb
respektując prawo i sprawiedliwość

gesetzlichAdverb

praworządność noun
cecha tego, co praworządne; cecha tych, którzy są praworządni;

die Gesetzlichkeit [der Gesetzlichkeit; die Gesetzlichkeiten]Substantiv

praworządny (prawo, prawoznawstwo, prawniczy, prawoznawczy) postępujący lub rządzony zgodnie z prawem; (także, też) świadczący o zgodności z zasadami prawa
adjective

das Gesetz beachtendAdjektiv

praworęczna

Rechtshänderin

praworęczność noun
posługiwanie się głównie prawą ręką, jej większa sprawność;

DextralitätSubstantiv

praworęczny noun
osoba praworęczna (1.1)

der Rechtshänder [des Rechtshänders; die Rechtshänder]Substantiv

praworęczny adjective
posługujący się głównie prawą ręką

rechtshändigAdjektiv

prawoskrętny adjective
obrócony / obracający się w prawą stronę

rechtsgängigAdjektiv

prawosławie (religioznawstwo, religia, religioznawczy, religijny) ortodoksyjne wyznanie chrześcijańskie, które powstało w wyniku podziału chrześcijaństwa w 1054 roku (schizmy wielkiej);
noun

die Orthodoxie [der Orthodoxie; die Orthodoxien]Substantiv

prawosławny (religioznawstwo, religia, religioznawczy, religijny) odnoszący się do prawosławia, należący do prawosławia
adjective

orthodox [orthodoxer; am orthodoxesten]Adjektiv

prawowierny adjective
całkowicie wierny dogmatom danej religii lub doktryny

orthodox [orthodoxer; am orthodoxesten]Adjektiv

prawowity adjective
legalny, uzasadniony prawnie, zgodny z prawem, właściwy

legalAdjektiv

prawoznawstwo (naukoznawstwo, nauka, naukoznawczy, naukowy) (prawo, prawoznawstwo, prawniczy, prawoznawczy) ogół wiedzy o prawie
noun

die Rechtswissenschaft [der Rechtswissenschaft; die Rechtswissenschaften]Substantiv

prawoślaz (botanika, botaniczny) rodzaj roślin wieloletnich z rodziny ślazowatych;
noun

EibischSubstantiv

prawoślaz lekarski (botanika, botaniczny) Althaea officinalis, gatunek roślina zielnej należący do rodziny ślazowatych;
noun

Echter EibischSubstantiv

prawość noun
cecha tego, kto jest prawy

die Integrität [der Integrität; —]Substantiv

na prawo

nach rechts

12